Spaanse les

Gisteren was mijn laatste Spaanse les. Een maand lang liep ik iedere ochtend naar taalschool El Carmen voor twee uur les en ineens was het klaar. Dat gaat echt snel! Elke les heeft David met ons over een thema gepraat. Denk aan feesten, roddelen of geschiedenis. Daar koppelt hij dan bijvoorbeeld een bepaalde verleden tijd aan, die we moeten leren. Zelf praat je ook veel, wat natuurlijk heel leuk en nuttig is. Helaas hield mijn school vast aan mondkapjes en dat vond ik niet echt meevallen. Twee uur lang dingen verstaan in een vreemde taal door zo’n ding heen, en dat met mijn niet al te beste oren. En David spreekt dan nog goed Spaans, maar mijn klasgenoten en ikzelf wat minder. Spaans met een Chinees of Russisch accent, inclusief mondkap is next level. En zweten bovendien.

Verder kun je wel denken dat je best wat Spaans hebt geleerd, maar wat praten die mensen vreselijk snel. Voordat ik drie woorden Spaans bij elkaar heb, antwoorden ze al in het Engels! Aardig natuurlijk, maar ik dacht dat ze alleen in Nederland direct Engels gingen praten. Niet dus!! Doen ze hier ook. Maar ik houd vol: hablo un poco español… Gelukkig zijn ze dus inderdaad hartstikke vriendelijk en de meeste mensen luisteren lief naar mijn langzame Spaans. Het leukst is het trouwens als iemand geen Engels spreekt. Zo was er een medewerkster die door de supermarkt rende om een calabacín te halen, toen ik dat niet begreep: een courgette dus… Vergeet ik nooit meer!