Mont Ventoetje

Vrijdag Janneke op de trein gezet naar Madrid en zelf vertrokken richting Nederland. Met de auto. Door een - in ieder geval voor mij - handig logistiek dingetje stond onze auto in Valencia op mij te wachten. Ergens in mijn hoofd had het idee post gevat dat ik de Mont Ventoux nog op moest fietsen. Als een soort afsluiting van deze vakantie. En als het daar zit roest dat bij mij doorgaans nergens. Dan ligt de Mont Ventoux op de route, mooi op de helft en komt het eigenlijk heel goed uit. Jammer om het niet te doen.

Zo gezegd zo gedaan. De overnachting bleek handig in de buurt van Orange. Daar was ik op de heenweg ook geweest. Het bleek dat het in drie weken wel een stuk meer hoogseizoen is geworden. Alleen nog maar vage hotels en geen B&B’s meer te krijgen. Uiteindelijk op Camping Manon terechtgekomen. Daar had ik tenslotte op de heenweg ook gestaan. Twee sterren is op een bijna lege camping geen probleem. Op een bijna volle camping gaat het ten koste van de hygiëne. Maar voor 1 nacht is dat niet zo’n probleem. 

De beklimming zelf boezemde me wel wat angst in. 21 km, gemiddeld 7,7%, hitte in het bos, veel wind als je daar weer uit bent. En het waaide toch al flink. In lijn met de opmerking over de roest hierboven, besloot ik na wat getwijfel toch te gaan fietsen.

Het is afzien en prachtig. Mooie omgeving, veel mensen die hetzelfde aan het doen zijn (dat helpt mij altijd wel) en een pittige fysieke inspanning. Eenmaal boven een bijzonder tevreden gevoel. Als je in de rij aansluit voor de foto met het bord voel je je echt top. Ik was trots op mezelf.

De afdaling vond ik minder. Daar waaide het voor mij te hard voor. En dan is het naast de weg wel heel diep. Heb ook mensen gezien die dat lopend deden. Eenmaal beneden wilde ik naar huis. Dat heb ik ook gedaan. ‘s Nachts om half twee stapte ik binnen. Lekker in mijn eigen bed.

Camping Manon, Orange.